اگر به موضوع داغ و پر از حاشیه ی  " ازدواج " در جامعه بنگریم شاهد خواهیم بود که قصه  با خاطر خواهی یکی ار طرفین شروع  و به طرف مقابل هم سرایت و دنیای رمانتیک و دوست داشتن ادامه می باید و حتی شدت می یابد  تا به ازدواج می انجامد و مدتی پس از آن،  احساسها و دنیای زیبای انها  رنگ می بازد و اختلاف سلیقه ها و کدورت ها  رنگ می گیرد و بعضا به جدایی های موقت ( قهر ) می انجامد ولی با دخالت دیگران ( بزرگترها ) اوضاع به ظاهر مجددا به روال قبلی بر می گردد ولی این زخم کهنه می شود تا روزی سر باز می کند و طرفین به این نتیجه خواهند رسید که در کنار هم شاد و خوشبخت نیستد و اگر از هم بیگانه و جدا باشند دنیای بهتری در انتظارشان خواهد بود

 ( روی کلمه ی بیگانه و جدا تاکید می کنم چون با هم متفاوتند . جدا  را  طلاق معنی می کنیم ولی از ان بدتر بیگانگی ست که طرفین به خاطر رعایت یک سری هنجارهای نسبتا اشتباه که بیشتر انرا  حرف مردم یا " به خاطر بچه ها !!" می دانند از هم جدا نمی شوند و به ظاهر با هم هستند  و خانواده ای دارند  و هر یک به خیال خودشان ایثار می کنند و در این زندگی می مانند ) 

 و این قصه ی بسیاری از مردمان جامعه ی ما ست و فرقی نمی کند که این جامعه  جامعه ی بزرگ (شهری ) یا جامعه ی گوچک باشد به هر حال در حال اتفاق افتادن است و قریب به اتفاق مااین قصه را در زندگی امان باز خوانی میکنیم و  بیشتر ما  درمرحله ای از این قصه ای که شرحش رفت  هستیم ( البته منکر این نمی شوم که کسانی هم هستند که در این سیر تسلسل باطل گرفتار نمی شوند )

حال چرا  بسیاری این روند را طی می کنند ؟؟؟حال علت ان چیست ؟  چرا ان عشق پر از حرارت روز های نخستین بعضا به تنفر می انجامد ؟ ساده ترین و بدیهی ترین جوابی که به ذهن انسان اگاه

می رسد که ما در درک و معنی " عشق " به بیراهه رفته ایم .و این که فکر می کنیم عشق نیازی به اموختن ندارد و عشق را به قوه ی احساس و خلاقیت  ربط می دهیم و این که ما گمان می کنیم مشکل عشق ، معشوق است نه استعداد و توانایی ما . و این طرز تفکر ما سر اغاز همان اشتباهی ست  که ما مرتکب می شویم و به این سرانجام هایی که گفتیم می رسیم .برای یافتن و پاسخ به چرایی این موضوع مطالبی را که تا کنون گفته ایم  را در ذهنتان نگه دارید تا از دری دیگر به این موضوع وارد شویم . ( اگر یادتان باشد در پست های قبل در مورد نظریه عرضه و تقاضای شخصیت از لریک فروم چند خطی نوشتم که اگر با دقت ادامه مطلب را بخوانید بیشتر در مورد این نظریه خواهید دانست  ). بیایید به فرهنگ خودمان در مورد ولع خریدن و مبادله نظری بیندازیم همه ی ما از خریدن لذت می بریم . و قسمت اعظم خوشبختی خود را در لذت تماشای مغازه ها و خرید اجناس ان خلاصه می شود .و بالطبع این لذت را به دیگر موارد هم تعمیم می دهیم و زن و مرد دیگران را با همین دید می نگرند .برای زن یک مرد " جالب " و برای مرد یک زن " جالب " همان غنیمتی ست که در جستجوی ان است .جالب معمولا یعنی یک مشت صفاتی که مردم انرا می پسندند و در بازار شخصیت خریدارشان هستند به طور کلی از دید مردم امروزی انچه به طور مشخص ادمی را از نظر جسمی و عقلی جالب می سازد بستگی دارد که چه صفاتی باب روز باشد . مثلا در گذشته ی جامعه ی اروپا دختری که سیگار می کشید و مشروبات الکلی می نوشید و خشونت و جاذبه ی جنسی داشت  در نظر مردان جالب بود . امروز اقتضای روز  حجب و حیا و علاقه به  زندگی  خانوادگی ست . و مرد ها  در گذشته باید پرخاشگر و جاه طلب می بودند  در حالی که امروزه  باید  اجتماعی و صبور باشند . تا کالای جالبی بنمایند .

 ( در این چند خط سعی کردم نشان دهم که مردمان یکدیگر را به چشم کالا می نگرند) .

به هر حال احساس عاشق شدن معمولا با توجه به این حقیقت بوجود می اید " که چه کالای انسانی در دست داریم و چگونه می توانیم انرا با دیگران مبادله کنیم بدینترتیب دو نفر با توجه به نقایص  ارزش کالای خود ( گفتیم که انسان خود را با توجه به صفاتی که مد روز است  مشتری دارد و جالب می نملید خود را بعنوان کالا عرضه می کند ) جهت مبادله  دل در گرو عشق یکدیگر می سپارند و احساس  می کنند که بهترین متاع موجود در بازار را  یافته اند . در دنیایی که همه ی راهها  فکر بازاریابی غلبه دارد جای شگفتی نیست که چرا انسانه در روابط عاشقانه ی خود نیز همان روال داد وستد رایج در بازار کار و کالا را به کار می بندند .

این اولین اشتباه بود که ما در این روابط مرتکب می شویم ولی اشتباه دیگری هم وجود دارد که در ادامه به ان می پردازیم .

و ان این است که " احساس اولیه ی عشق را با حالت دایمی عاشق بودن یا بهتر بگوییم  در عشق ماندن و پایدار ماندن ان اشتباه می گیریم ". به عبارتی ساده تر چرا حرارت ان عشق روزهای نخستین به سرعت فروکش میکند ؟

 اگر دو نفر نسبت به هم بیگانه و نا اشنا باشند  که همه ی ما هستیم (دختر و پسر هم در ابتدا نسبت به هم  اینگونه اند ) حال اگر این مانع را از میان خود بردارند و احساس نزدیکی و یگانگی کنند این لحظه ی یگانگی یکی از شادی بخش ترین و هیجان انگیز ترین تجارب زندگی اشان می شود .و به خصوص وقتی سحر امیز تر و معجزه اساتر  می نماید که ان دو نفر قبلا همیشه محدود و تنها و بی عشق بوده باشند . این معجزه ی دلدادگی ناگهانی اگر با جاذبه ی جنسی یا منع کامجویی همراه باشد  غالبا به اسانی حاصل می شود . اما این نوع عشق به اقتضای ماهیت خود هرگز پایدار نمی ماند  عاشق و معشوق با هم خوب آشنا می شوند ، دلبستگی انان اندک اندک حالت معجزه اسای نخستین خود را از دست می دهد و سر انجام اختلافها و سر خوردگی ها و ملالتهای دو جانبه  ، ته مانده ی هیجانهای نخستین را می کشد ...

اما در ابتدا هیچ کدام از پایان کار با خبر نیستند . در حقیقت انها این شدت شیفتگی احمقانه و این " دیوانه ی "یکدیگر بودن را دلیلی بر شدت علاقه اشان می پندارند ، در صورتی که این فقط درجه ی آن تنهایی گذشته ی ایشان را نشان میدهد .

 نتیجه گیری از سوال مطرح شده در ابتدای پست و توضیحات داده شده را به خودتان واگذار میکنم .این اولین پستی بود که در این وب به درازا کشید . نهایت سعی خود را در مختصر کردن ان به کار بستم ولی از این مختصرتر نتوانستم بیان کنم .

در پایان ارزو می کنم توانسته باشم حق مطلب را ادا کرده باشم هر چند که مطلب بسیار سنگین است .